30 Ocak 2012 /
Demokratik parlamenter sistemlerdeki birbirinden bağımsız erklerden yargıda da tuz kokma eğilimindeydi, yıpranan yasama ile çıkarların emrine amade yürütmedeki gibi. Son 20, bilhassa da 10 yılda nelere şahit olmadık ki…
Darbenin aracı haline getirilmeye çalışılan yargı, 12 Eylül 2010 referandumuyla bir nebze toparlandı. Toksik kişiliklerden henüz tam manasıyla temizlenemese de, negatifliklerden epeyce kurtulduğu söylenebilir. İstanbul 14’üncü Ağır Ceza Mahkemesi’nin ‘Hrant Dink cinayetinde örgüt bağlantısı yoktur’ hükmüyle ‘acaba’ soruları oluştu zihinlerde. İddia makamı ‘Nuh’ derken, karar merci hiç de oralı değildi. Mahkeme Başkanı Rüstem Eryılmaz ile Savcı Hikmet Usta’nın medya üzerinden atışmasını herkes kendi yararına yorumluyordu. Fakat adalet duygusunu yaralıyordu bu tablo. Hâkim Eryılmaz, “Örgüt yok diyemem, ama...” derken; Savcı Usta ise “Örgüt de var, fazlasıyla delil de ancak mahkeme bunları incelemedi.” diye karşılık veriyordu bir gün sonrasında. Sonunda Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu (HSYK) daha da büyümeden bu anormalliğe el koydu. Haberler ihbar kabul edilerek iki hukukçu hakkında müfettiş incelemesi başlatıldı. Mahkeme heyetinin -savcının itiraz dilekçesi hazırladığı- Dink davası kararının gerekçesi de çok konuşulacak.
