Eskişehir'de iplikçilikten gözlemler
Eskişehirde iplikçilik yapan 64 yaşındaki Mehmet Oymak, son yıllarda gençlerin el örgüsüne olan ilgisinin belirgin biçimde arttığını belirtiyor. Örgünün kökeninin giyim ihtiyacını karşılamaya dayandığını, teknolojinin ilerlemesiyle birlikte ise el örgüsünün dekoratif obje, hobi ve sosyal etkinliklere dönüşerek çeşitlendiğini vurguluyor. Oymak, sektörde 8 yıldır satış yaptığını ve gözlemlerini bu tecrübe üzerinden aktarıyor.
Kış aylarında hayat bulan talep:
Oymak, müşterilerin ipleri genellikle kış öncesi aldığını, kazak, atkı ve bere gibi giysilerin yanı sıra hobi amaçlı çanta ve bandana örüldüğünü anlatıyor. Çantalar çoğunlukla kâğıt ip, penye veya makrome türlerinden yapılıyor. Yaz döneminde tatil ve açık hava etkinlikleri nedeniyle örgü satışlarında sakinlik yaşanırken, kış mevsiminin gelmesiyle talebin hızla arttığını söylüyor.
Gençler ve meslek gruplarının ortak ilgisi:
İlgi yalnızca hobi düzeyinde sınırlı kalmıyor; Oymak, özellikle üniversiteli gençlerin örgüyle yoğun şekilde uğraştığını belirtiyor. Gençlerin sevgililerine veya ailelerine el emeği ürünler ördüğünü, erkek öğrenciler arasında da örgü yapanların bulunduğunu aktarıyor. Anlattığı bir örnekte üniversiteli bir gencin ablası için motifli bir yatak örtüsü ördüğünü gösterdiğini, bunun çevresindekiler tarafından beğenildiğini ifade ediyor. Öğrencilerin kurumlar ve arkadaş grupları halinde bir araya gelerek örgü ördükleri, Ulus Anıtı önünde bazen 30-40 kişinin toplandığı gözlemleniyor. Ayrıca tıp profesörü, hukukçu, savcı ve hekim gibi farklı mesleklerden insanların da örgüyle ilgilendiği dikkat çekiyor.
El örgüsünün terapi işlevi:
Oymak, el örgüsünün yalnızca estetik veya kullanışlı ürün ortaya koyma amacını aşan bir işlevi olduğunu söylüyor. Özellikle Alzheimer hastaları için toplu ip alımları ve örgü çalışmaları yapıldığını, bu uygulamanın hastaların rahatlamasına ve sosyal etkileşime katkı sağladığını aktarıyor. Bir müşterisinin psikolog olduğunu ve hastaları için düzenli olarak ip aldığını belirten Oymak, psikologun hastalara ördürülen ürünleri panayır gibi etkinliklerde satışa sunduğunu ifade ediyor. Bu bağlamda örgü, hem bireysel terapi hem de toplumsal katılım aracı olarak değerlendiriliyor.
Mehmet Oymak'ın gözlemleri, el örgüsünün gençler arasında yeniden popüler hale geldiğine ve farklı yaş ve meslek gruplarının ortak bir uğraşı olarak sosyal bir yön kazandığına işaret ediyor. Hem mevsimsel döngüler hem de toplumsal ihtiyaçlar, iplik satışlarını ve örgü etkinliklerini biçimlendiriyor.
ESKİŞEHİR'DE İPLİKÇİLİK YAPAN MEHMET OYMAK, GENÇLERİN ÖRMEYE ÇOK MERAKLI OLDUKLARINI VE ÖRMENİN SADECE BİR HOBİ OLMAYARAK TERAPİ GÖREVİNİDE GÖRDÜĞÜNÜ SÖYLEDİ.
