Hayatını el işine adadı:
Sivas kent merkezinde yaşayan 75 yaşındaki Şükriye Koç, çocukluğunda boyunun uzun olması nedeniyle babası tarafından okula gönderilmedi. Kardeşlerinin hepsi eğitim alıp diploma alırken Koç, 9 yaşında başladığı çalışma hayatını babasının trafik kazasında vefat etmesinin ardından ailenin geçim yükünü üstlenerek sürdürdü.
Yarım asrı aşkın süredir el işi yapan Koç, önce halı, kilim ve yastık dokudu; ardından örgü ve el işi ürünlerine yöneldi. Günümüzde Sivas'ın en işlek noktalarından İnönü Bulvarı'ndaki kaldırım üzerindeki tezgâhında bebek hırkası, patik, lif, yelek gibi ürünleri hem örüp hem satıyor.
çalışma yaşamı:
Koç, işini tezgâhında yaparken evde duramadığını, örerken rahatladığını söylüyor. Ürünlerin bazen satılıp bazen satılmadığını belirtiyor; satılmadığı günlerde erkenden eve dönüyor, soğuk havalarda tezgâha gelmiyor. Ayrıca yaptıkları için sipariş de alıyor ve her zaman yanında örgü çantası taşıyor.
sağlık ve bağımsızlık:
Yaşadığı sağlık sorunlarına rağmen çalışmayı bırakmayan Koç, “Çok hastalık atlattım, felç oldum, sırtımda demir var, bacağımda korse bağlı ve 11 kez ameliyat oldum” diyor. Tüm bunlara rağmen kendi geçimini sağlayabildiğini vurgulayarak, “Ben tek yaşıyorum. Kendim yapıyorum, kendim satıyorum. Kimseye muhtaç değilim” ifadelerini kullanıyor.
Koç, el işinin dayanıklılığına dikkat çekerek el işlerinin makine üretimine göre daha sağlam olduğunu, makine işlerinin 1-2 yıl kullanılırken el işlerinin 3-4 yıl dayandığını belirtiyor. Bu söylem, hem yaptığı işe duyduğu inancı hem de emeğinin kıymetini ortaya koyuyor.
SİVAS’TA YAŞAYAN ŞÜKRİYE KOÇ, BOYU UZUN OLDUĞU İÇİN BABASI TARAFINDAN OKULA GÖNDERİLMEDİ.
