yaşamına geri dönüş ve tedavi süreci:
Hatay'da merkez üssü Kahramanmaraş olan depremler sonrası evini kaybeden 52 yaşındaki anne Semra Özbay ile 25 yaşındaki oğlu Barış Özbay, Antakya Gazi Mahallesi'ndeki müstakil evlerinde yaşamaya çalışıyor. Depremin ardından sosyal hayattan kopan ve üniversite eğitimini yarıda bırakan Barış, uzun süreyi bilgisayar ve cep telefonuyla geçirerek sanal dünyaya bağlı hale geldi.
Haberlerle gündeme gelen genç, yaklaşık 3 ay süren hastane tedavisinin ardından evine döndü. Ancak tedavi sonrasında verilen ilaçları kullanmayı bıraktığını söyleyen Barış, sağlık ekiplerinin önerilerine rağmen dış dünyayla sınırlı iletişim kuruyor ve yaşam düzenini değiştirmeyi tercih etmiyor.
günlük rutin ve kişisel bakım:
Barış, sabahın ilk ışıklarından geceyarılarına dek devam eden telefon kullanımını günlük rutini olarak tanımlıyor. Uyku saatleri günlere göre değişiyor; bazen sabah 05.00'te yatıp uyuduğunu, diğer gün daha farklı zamanlarda uyandığını belirtiyor. Kişisel bakım bakımından ise uzun süredir ihmal içinde: yaklaşık 2 aydan fazla süredir duş almadığını ve bahçeye çıkmadığını ifade ediyor.
Hastanede verilen ilaçları düzenli kullanmama kararı ve doktor randevularından kaçınma, tedavi sürecinin devamını engelliyor. Barış, ilaçları bırakmasına rağmen evde verildiği ağrı kesicileri kullandığını, bu ilacın zararlı olabileceğini bilse de önemsemediğini söylüyor.
oyunlar, etkileri ve kendi değerlendirmesi:
Sanal dünyada geçirilen zamanın davranışları üzerindeki etkisini sorgulayan Barış, oyunlarda yaptıklarının artık duygusal etkisi olmadığını söylüyor. Oyunlarda çok sayıda karakter öldürmüş olabileceğini dile getirirken, gerçek hayatta bir sineği incitmenin bile canını acıttığını belirtiyor. Bu çelişkiyi, oyun deneyiminin doğrudan ana etken olmadığını; ancak durumu daha kötüleştirebileceğini ifade ederek açıklıyor.
Barış, ebeveyn etkisinin çocuk yetiştirmedeki rolüne vurgu yapıyor ve kişilik ile davranışların büyük ölçüde aile kaynaklı olduğunu savunuyor. Kendi durumunu farkında olduğunu, nasıl düzeleceğini bildiğini ancak buna gönüllü olmadığını tekrar ediyor ve düzelme için küçük adımlarla başlanabileceğini; örneğin duş almakla başlayabileceğini söylüyor. Fakat şu an o rahatsızlığı yaşamayı tercih etmediğini belirtiyor.
çevrenin tepkisi ve yardım çabaları:
Barış'ın hikâyesi, yayılan haberler sayesinde birçok kişinin dikkatini çekti; yeni tanıştığı insanlar ve arkadaşlıklar kurduğunu, bunun hayatında bazı etkileşimlere yol açtığını kabul ediyor. Yine de bu ilginin yaşam tarzında köklü bir değişim yaratmadığını söylüyor ve genel olarak evde olmanın kendisini mutlu ettiğini belirtiyor.
Hastanede tanıştığı bazı hastaların tedavi sonrası toparlandığını gözlemlediğini aktaran Barış, kendi üzerindeki etkisinin sınırlı olduğunu ifade ediyor. Yakın çevresinden ve yardım isteyenlerden gelen çabalara rağmen, şu an için müdahaleyi kabul etmiyor ve mevcut yaşam biçimini sürdürmeyi tercih ediyor.
Bu tablo, deprem sonrası travma, sosyal kopuş ve dijital bağımlılık arasındaki kesişimi gösterirken, profesyonel destek ve sürekli takip gerektiren vakaların toplum içinde görünürlük kazanmasının önemini de ortaya koyuyor. Barış'ın durumu, ailenin ve sağlık ekiplerinin ısrarlı desteğine rağmen bireysel irade ve motivasyon faktörlerinin tedavi sürecindeki belirleyiciliğini vurguluyor.
BARIŞ ÖZBAY
