Deprem sonrası eve kapanış ve toplumun ilgisi
Kahramanmaraş merkezli depremlerde evini kaybeden 25 yaşındaki Barış Özbay, Antakya ilçesi Gazi Mahallesi'ndeki müstakil evinde annesi 52 yaşındaki Semra Özbay ile birlikte yaşıyor. Üç yıldır süren zorlu süreçte Barış, yaşama dair motivasyonunu yitirdiğini ve üniversite eğitimini yarıda bıraktığını belirtti. Medyada geniş yer bulan hayat hikâyesi, toplumun dikkatini çekse de Barış tedavi ve müdahaleleri kabul etmiyor.
günlük rutin ve kişisel tercihleri:
Yaklaşık 3 ay süren hastane tedavisinin ardından evine dönen Barış, ilaçlarını kullanmayı bıraktığını ve günlerini ağırlıklı olarak telefon ve bilgisayar başında geçirdiğini söylüyor. Telefonu şarjlı olmadığında duvara bakarak zaman geçirdiğini aktaran Barış, giydiği tişörtteki Almanca ifadeyle kendine dair net bir mesaj verdi: 'Ben artık iflah olmam'. Kendi ifadesiyle günlük döngüsü şöyle: 'Uyanıyorum, yemek yiyorum ve ilaç saatim geliyor. Ağrı kesici içiyorum; yoksa hareket edemem. Sonra tekrar akşam olmasını bekliyorum. Telefonla zaman geçiriyorum, telefon yoksa duvarı izlerim. Bahçede kedilerle oynarım.'
yardımı reddedişi ve dışarıdan gelen ilgi:
Barış, yardım tekliflerine karşı duruşunu şu cümleyle özetliyor: 'Hiçbir şey istemiyorum, ben mutluyum'. Herhangi bir yardımı kabul etmediğini ve yardımın kendisine fayda sağlamayacağını düşündüğünü belirtiyor: 'İnsanlar hep yardım etmeye çalışıyorlar ama kimse bana yardım edemez ben kabul etmediğim sürece.' Yardım edenlere teşekkür ettiğini söyleyen Barış, maddi destekleri kabul etse de yaşam tarzına müdahale edilmesini istemiyor.
annenin kabullenmesi ve ev içi dengeler:
Annesi Semra Özbay ise oğlunun eski haline dönmesinden umudunu büyük ölçüde yitirdiğini anlatıyor. Semra, Barış'ın banyo yapmama, yalnız kalma isteği ve iletişimde sınırlılık gibi davranışlarının sürdüğünü aktarıyor. Oğlunun hastanedeki döneminin rahatlatıcı olduğunu ancak kalıcı değişim getirmediğini söylüyor: 'Herhalde değişir diye düşündüm ama nafile değişmedi.'
Semra, oğlunun ilaçları konusunda da bilgi veriyor; ilacını saat 2'de aldığında uyku ihtiyacı oluştuğunu, günlük akışın buna göre şekillendiğini belirtiyor. Annenin ifadesinde duygusal bir kabulleniş var: 'Kendisi hayatından şu anda memnun, kendisi memnunsa ben de memnunum.' Bu cümle aile içinde var olan çatışma ve sükûnetin eş zamanlılığını yansıtıyor.
Barış'ın hikâyesi, deprem sonrası travma, bağımlılık davranışları ve bireysel tercih arasındaki hassas sınırları gözler önüne seriyor. Toplumun ve medyanın yoğun ilgisine rağmen, genç adamın net tutumu müdahaleyi sınırlıyor; bu da hem aile hem de yardım kuruluşları için etik ve pratik açıdan çözüm arayışlarını zorlaştırıyor.
HATAY'DA DEPREMİN ARDINDAN EVİNDEN ÇIKMAYARAK SANAL ALEME BAĞIMLI HALE GELEN VE YAŞAM HİKAYESİYLE İLGİ ODAĞI OLAN BARIŞ ÖZBAY, TEDAVİYİ REDDEDEREK YAŞAMINI SÜRDÜRÜRKEN GİYDİĞİ TİŞÖRTÜN ÜZERİNDE YER ALAN ALMANCA "BEN ARTIK İFLAH OLMAM!" DEYİMİYLE KENDİNİ MERAK EDENLERE MESAJ VERDİ.
