Bereket köyünde omuz omuza geçen yıllar
Artvin'in Ardanuç ilçesine bağlı Bereket köyünde yaşayan doğuştan görme engelli Kemal Köse (74) ile kız kardeşi Süheyla Köse (56), yarım asrı aşkın süredir köy hayatını paylaşarak dikkat çekiyor. Günlük işlerin dağılımı, birbirlerine olan güvenleri ve aile desteğiyle köy yaşamını kendi imkânlarıyla sürdürüyorlar.
Günlük yaşam ve sorumluluklar:
Kemal Köse hayvan bakımı, odun kırma, soba yakma ve bahçe işleriyle ilgileniyor. Köyü ve kullandığı yolları ezbere bilen Kemal, ilçe merkeziyle arasındaki 17 kilometrelik mesafeyi yürüyerek kat edebiliyor. Süheyla Köse ise evin tüm işlerini, yemek ve ekmek yapmayı, ürün toplama ve süt sağımını üstleniyor; o da ev ve çevresini abisi gibi ezbere biliyor. İki kardeşin en büyük yardımcılıklarını ise kardeşleri Muhammet ve Oktay Köse yapıyor.
Eğitim yolculuğu ve aile desteği:
Süheyla’nın okuma isteği çocukluğuna dayanıyor. İlk adımı 36 yaşında atarak Ankara'da yetişkin eğitimine katıldı; kabartma yazı, bilgisayar ve bağımsız hareket eğitimi aldı. Ardından ortaokul ve liseyi tamamlayan Süheyla, üniversite sınavını kazanıp Atatürk Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Halkla İlişkiler ve Tanıtım bölümüne yerleşti ve 50 yaşında diplomasını aldı.
Bu sürede babası Latif Köse büyük destek verdi; ortaokul yıllarında ders kitaplarını Süheyla'ya okudu, üniversite döneminde ise aile ve arkadaşlar kitapları seslendirerek yardımcı oldu. Latif Köse, kızının diplomasını görmeyi çok istemesine rağmen mezuniyetten önce vefat etti; Süheyla mezuniyetinde diplomasını babasının kabrine götürdü. Kardeşi Oktay, Süheyla’nın yaşam öyküsünü çocuklara örnek olması için "Süsü" adlı kitapta anlattı.
Mesajlar ve bakış açıları:
Süheyla, ailelere engelli çocuklarının eğitimine destek olmaları çağrısında bulunuyor: "Çocuklarına özgüven aşılasınlar. Onlara bir şeyler yapabilmeleri için yardımcı olsunlar. Hiçbir anne baba sonsuza kadar yaşamıyor. Çocukları en azından kendilerine bir tas çorba koyabilecek, bir bardak su alabilecek kadar özgüven kazansın." Ayrıca engelli arkadaşlarına hayata küsmemelerini, küçük şeylerin bile bağlanma nedeni olabileceğini söylüyor: "Bir çiçeğin kokusu, bir kediyi kucaklamak, bir hayvana dokunmak bile hayata bağlanmak için bir sebep."
Kemal Köse ise kardeşiyle gurur duyduğunu belirterek "Allah’a şükür kimseye muhtaç değiliz. Kendimiz idare ediyoruz" diyor. Oktay Köse, birlikte büyümenin bakış açılarını değiştirdiğini vurguluyor: "Sağlıklı insanların bakışıyla engelli bir insanın bakışını harmanlayınca ortaya farklı bir şey çıkıyor. Vicdani ve insani olarak farklı yetişiyorsunuz; empati yeteneği gelişiyor."
Bereket köyündeki bu kardeşlik öyküsü, günlük emeği, eğitime bağlılığı ve aile dayanışmasını ortaya koyuyor; aynı zamanda engelli bireylerin desteklendiğinde neler başarabileceğine dair somut bir örnek sunuyor.
SÜHEYLA KÖSE (56) VE KEMAL KÖSE (74)
