Gaziantep’te geleneksel dokularla yeni bir sanat dili
Gaziantep’te yaşayan 25 yaşındaki ressam Ferhat Gümüş, çocukluk döneminde başlayan resim serüvenini nostaljik perdeler ve eski halılar üzerine yaptığı portrelerle sürdürüyor. Bir dönemin hemen her evinde rastlanan çiçek desenli perdeler ve motifli duvar halıları, Gümüş’ün fırça ve sprey boyalarıyla yeniden yorumlanarak izleyiciyle buluşuyor.
Yöntem, malzeme ve temalar
Gümüş, özellikle 80’ler ve 90’ların simgesi haline gelmiş yoğun çiçek desenli perdeleri ve ağır motifli halıları tuvale çeviriyor. Üzerlerine portre ve figürler çizdiği çalışmalarında, Gaziantep’in simgelerinden biri olan "Çingene Kızı" başta olmak üzere, hikâyesi olan kişileri resmediyor; talep üzerine tarihi şahsiyetleri de ölümsüzleştiriyor.
Eğitim ve sanat serüveni
Gümüş, sanat yolculuğunu ve eğitimini şu sözlerle aktarıyor:
"14 yıldır ressamlık yapıyorum. Küçükken 62’den ya da 26’dan tavşan yapılıyordu. Evde ablam 62’den ve 26’dan tavşan yapmayı gösterdi ve bana çok enteresan gelmişti. Daha sonra bütün rakamlardan ve harflerden bir şeyler oluşturmaya çalıştım. Bir şeyleri buldukça da çok mutlu oldum. İnsanlar, ‘küçük yaşta bunu nasıl yaptın?’ diyerek hayretler içinde kalınca daha mutlu oldum. Resim çizmeye devam ettim ve kendimi geliştirmeye başladım. Üniversitede sadece teknik resim yapmayı görmüştüm. Mimari dekorasyon bölümünü okudum. Bölümde çamurla çömlek yapılıyordu ama beni çok tatmin etmedi. Daha çok resim yapmaya yöneldim. Teknik resimlerle ilerledim. Ondan sonra bir şirkette tasarımcı olarak çalıştım. Daha sonra eski halı ve perdelerin üzerine resim çizmeye başladım"
Sanatın anlamı ve izleyici tepkisi
Gümüş, seçtiği malzemeyle hem kişisel hem toplumsal bir hafızaya dokunduğunu vurguluyor. Kendisinin söyledikleri şöyle:
"Eski halı ve perdeleri tuval olarak kullanmadan önce cadde ve sokaklardaki karalanmış duvarların üzerine çizimler yapmaya başladım. Duvarları kullanmamın sebebi duvarlarda insanların bıraktığı izlerden ötürü onları bir şekle çevirmek istedim. Bu şekilde kendimi geliştirdim. Daha sonra halı ve perdeleri kullandım. Perdelerde çocukluğumuzun popüler perdeleriydi. İnsanlar bu perdelere baktıkları zaman çocukluluğuna gidiyor ve hatıralarını hatırlıyorlar. Ben de eski hatıraları canlandırmak ve sanatımı yansıtmak için eski halı ve perde kullanıyorum"
Halı ve perdeler üzerine portre yapmayı özellikle sevdiğini belirten Gümüş, yaşlı insanların yüzlerindeki çizgilerle halılardaki motiflerin birbirine anlamsal bağ kurduğunu söylüyor: "Halıların üzerine portre çizmeyi seviyorum. Yeni yaptığım bir perde de sokak sanatçılarının kendi imzaları var. Bunlar benim çok sevdiğim insanlar ve her birinden imzalarını aldım. Bu perde benim için tamamen özel bir perdedir. İki tane halım var. Birinde genç ve güzel bir kadın var. Diğerinde yaşlı, yüzünde bir hikaye barındıran ve baktıkça bir şey anlatmaya çalışıyormuş hissiyatı veren yaşlı bir kadın var. Her perdenin kendi hikayesi ve üzerindeki insanın da kendi ayrı hikayesi var. Bunlar birleştikçe ayrı bir bütün oluyorlar ve gözüme daha estetik geliyor. İnsanların bu perdelere ve halılara baktıkça kendinden bir anı bulmaları beni çok mutlu ediyor"
Geleneksel ile çağdaşın buluşması
Ferhat Gümüş’ün çalışmaları, ağır motifli geçmiş objeleri modern resim diliyle birleştirerek hem nostaljik hem de çağdaş bir estetik sunuyor. Kullandığı malzeme ve seçtiği temalar sayesinde eserler, izleyicide kişisel anılar ve kolektif hafıza arasında köprü kuruyor; bu yaklaşım sanatın, geçmişle bugünü bir araya getirme kapasitesini göstermek açısından dikkat çekiyor.
Öne çıkan nokta: Gümüş, sıradanlaşmış ev eşyalarını tuvale çevirerek hem kültürel hatıraları canlandırıyor hem de portreleri aracılığıyla insan hikayelerini görünür kılıyor.
Nostaljik perde ve halıları sanat eserine dönüştürüyor
