Hayata direnen bir imamın öyküsü
Hatay Reyhanlı ilçesi Karacanlık Mahallesi'nde yaşayan 44 yaşındaki Mehmet Güven, çocukluğunda yaşadığı kaza sonrası hayatını yeniden kurdu. Oyun oynadığı sırada elektrik akımına kapılan Güven, yaşadığı sakatlığın ardından aile sorumlulukları ve inançla örülen bir mücadele verdi. Bugün beş çocuk babası olan Güven, sınavlarla imamlık görevine hak kazanarak Karabatak Camii'nde hizmet veriyor.
Kaza ve fiziksel sonuçları:
Güven, 10 yaşındayken Apaydın Mahallesi'nde geçirdiği kazada elektrik akımına kapıldı. Bu olay sonrası sağ kolunun parmak uçları ve sol kolunun dirsek altı zarar gördü. Fiziksel kaybına rağmen günlük yaşamını sürdürmeyi öğrendi; kendi ihtiyaçlarını karşılayabilen, hareket kabiliyeti olan bir hayat kurdu.
Aile, geçim ve mesleğe uzanan yol:
Genç yaşta başlayan zorlukları, Güven'i üretken olmaya yöneltti. Bir süre hayvancılıkla uğraşarak koyun, dana ve inek besledi; aile geçimine katkı sağladı. Evlatlarına bakma sorumluluğu, onun yeniden yapılanma sürecinde belirleyici oldu. Beş çocuğu bulunan Güven'in ailesi her aşamada yanında oldu ve destek verdi.
İmam olma hayalinden vazgeçmeyen Güven, girdiği çeşitli sınavlarla başarılı oldu ve yaklaşık dört yıldır Karabatak Camii'nde imamlık yapıyor. Daha önce aynı yerde sekiz ay görev yaptığı belirtilen Güven, deprem sonrası caminin tamamen yıkıldığını ve Rabb'in ile hayırseverlerin desteğiyle, aile büyüklerinin katkılarıyla camiyi yeniden ayağa kaldırdıklarını anlattı. Kısa sürede camiyi namaz kılınabilecek hale getirdiklerini, eksiklikleri ise zamanla tamamladıklarını söyledi.
Günlük yaşam ve kişisel tercihler:
Sol kolu için bir protez bulunmasına karşın Güven, protezi günlük hayatta çok kullanmadığını belirtiyor; protezin kendisine ağırlık verdiğini ve rahatsızlık hissi yarattığını söyleyerek protezi tercih etmediğini ifade ediyor. Kendi ifadesiyle protezsiz hayat onun için daha özgür hissettiren bir tercih.
Güven, yaşadığı süreci kabullenme ve inançla açıklıyor: her şeyin bir imtihan olduğuna inanıyor ve hayata karşı isyan etmediğini vurguluyor. Aktif bir insan olduğunu, istediği yere gidip gelebildiğini, kendi ihtiyaçlarını karşılayabildiğini belirtiyor. Mesleğinde köy halkıyla güçlü bir bağ kurduğunu söyleyen Güven, bulunduğu yerde kendisini yabancı hissetmediğini ve görevini emekli olana kadar sürdürmeyi düşündüğünü ekliyor.
Öyküsü, fiziksel kayıpların bireyin toplumsal ve mesleki hayatına engel olmasına izin vermeyen bir duruşun örneğini sunuyor; aile desteği, çalışma azmi ve inançla örülen bu yol, Güven için hem bir yaşam tarzı hem de topluma hizmet biçimi olmayı sürdürüyor.
İMAM MEHMET GÜVEN
