30 Ekim anıları: itfaiyenin tanıklığı
30 Ekim 2020'de İzmir'i sarsan deprem, İzmir Büyükşehir Belediyesi itfaiye personelinin hafızasında hem kurtarma sevinçleri hem de derin acılar bıraktı. Kendi canları ve aileleri için endişe duymasına rağmen göreve koşan ekipler, enkaz altında zamana karşı verilen zorlu mücadeleyi ve çıkardıkları insanların yüzündeki rahatlamayı unutamıyor. O gün görev yapan itfaiyecilerden Ulaş Eşbah, Murat Ataman, Mesut Yelekçi, Hüseyin Çağdaş Özbek ve Ömer Arifoğulları yaşananları, işin duygusal boyutunu ve mesleğin gerektirdiği fedakârlığı aktardı.
umutun simgesi: 17 yaşındaki Umut’un kurtarılması:
Depremin en unutulmaz müdahalelerinden biri, Bayraklı Manavkuyu’daki Egemen Apartmanı enkazından yaklaşık bir saatlik çalışmayla çıkarılan 17 yaşındaki Umut oldu. İtfaiye Çavuşu Murat Ataman, dizlerinden aşağısı enkaz altında kalan genci sakinleştirerek dar ve tehlikeli bir alanda çalıştıklarını; üstlerinde bulunan dolabın kapağının açılmasıyla binanın üzerlerine çökeceği korkusunu yaşadıklarını anlattı. Ataman çalışmaların "iğneyle kuyu kazmak gibi" olduğunu, önceliklerinin gencin zarar görmeden çıkarılması olduğunu vurguladı.
18 yıllık itfaiyeci Ulaş Eşbah, Umut’un kurtarılmasının ekipler için büyük moral kaynağı olduğunu ve gencin isminin sahadaki umut simgelerinden biri haline geldiğini belirtti. Eşbah, görevin sonrasında sürekli tetikte kalma duygusunun uzun süre sürdüğünü, mesleğin hem fiziksel hem de psikolojik bir yük getirdiğini ifade etti.
aileler bırakıldı, görev seçildi:
Bazı ekipler görev çağrısına hemen cevap verip ailelerini geride bırakmak zorunda kaldı. 14 yıllık itfaiyeci Mesut Yelekçi, hamile eşini ve iki yaşındaki kızını evde bırakarak kurtarma çalışmalarına katıldığını; Umut’u çıkardıklarında ekip olarak birbirlerine sarılıp annesinin rahatta bir nefes almasını izlemenin tarifsiz olduğunu anlattı. Yelekçi, deprem deneyiminin onu daha sakin ve sevecen bir insan haline getirdiğini söyledi.
Benzer biçimde Hüseyin Çağdaş Özbek önce eşinin yanına gidip sonra göreve hareket ettiğini, görevin çağrısına kayıtsız kalmanın mümkün olmadığını aktardı. Bornova’daki Yılmaz Erbek Apartmanında binanın yana yatmış haline rağmen içeri girip enkazdaki bir kadının sesine ulaştıklarını, betonu kırdıkça içlerindeki korkunun kırıldığı duygusunu yaşadıklarını anlattı. Özbek ve ekibi, 40’lı yaşlardaki kadını sağ kurtarıp sağlık ekiplerine teslim etti.
enkazda umutlar ve derin acılar:
Her başarılı kurtarma bir umut hikâyesi olsa da enkazda acı görüntüler de vardı. Ömer Arifoğulları yangını söndürdükten sonra Yılmaz Erbek Apartmanı’nda bir kadını sağ çıkarmanın mutluluğunu yaşadıklarını, ancak Bayraklı’daki Yağcıoğlu Apartmanı enkazında bir anne ve küçük çocuğun cansız bedenine ulaşmanın meslek hayatında derin bir iz bıraktığını dile getirdi. Enkaz başında yakınlarından haber bekleyen ailelerin feryatları ekipleri derinden etkiledi; arama-kurtarma ekipleri sadece fiziksel müdahale yapmakla kalmıyor, yaşanan duygu fırtınalarının da yükünü omuzlarında taşıyor.
İtfaiyeciler, deprem anında ve sonrasında yaşadıkları tecrübelerin hem mesleki hazırlıkla hem de duygusal dayanıklılıkla başa çıkmayı gerektirdiğini söylüyor. Kurtarılan her canın ardından gelen sevinç, kaybedilen her yaşamın ardından hissedilen hüzün ve ailelerin çaresizliği, 30 Ekim’in itfaiye personelinde bıraktığı kalıcı izlerden bazıları olarak öne çıkıyor.
Altı yıl sonra da anıların taze kaldığını belirten itfaiye çalışanları, mesleğin getirdiği sorumluluk bilinciyle eğitim ve hazırlığın önemine dikkat çekiyor; yaşananlardan çıkarılan derslerin, benzer felaketlere hazırlığı güçlendireceği görüşünde birleşiyorlar.
2020 YILINDA MEYDANA GELEN İZMİR DEPREMİNİN ÜZERİNDEN ALTI YIL GEÇSE DE İTFAİYE PERSONELİNİN HAFIZASINDA ENKAZDAN KURTARILAN CANLARIN SEVİNCİ, KAYIPLARIN ACISI VE YAŞADIKLARI ZORLU ANLAR TAZELİĞİNİ KORUYOR.
