samanlıktan mahalle atölyesine: 77 yaşında bir tamirci hikâyesi
İsmail Çeçen, Bayburt’un Uğrak köyünde emekliliğinin ardından evindeki samanlığı el yapımı bir elektrik atölyesine dönüştürdü. 77 yaşındaki Çeçen, kettle’dan davul fırına kadar pek çok elektrikli eşyayı komşularına ücretsiz tamir ediyor; kış aylarını İstanbul’da, yazları ise köyünde geçiriyor.
yıllar içinde edinilen deneyim ve Fransa dönemi:
Çocukluğunda ailesiyle çiftçilik yapan Çeçen, askerlik öncesi Bayburt’ta inşaatlarda çalıştı. Ardından 1973 yılında Fransa’ya giderek yaklaşık 20 yıl süreyle inşaat sektöründe çalıştı. Türkiye'ye kesin dönüş yaptıktan sonra hem Türkiye’den hem de Fransa’dan emekli olan Çeçen, beş çocuk babasıdır ve bu işi maddi beklenti olmadan sürdürüyor.
atölye, yöntem ve motivasyon:
Samanlığa Türkçede 'merek' denildiğini belirten Çeçen, burayı kendi imkanlarıyla düzenleyip elektrik atölyesine çevirdi. Kettle, davul fırın ve çeşitli elektrikli ev eşyalarının tamiratını yapan Çeçen, gerektiğinde parça ve malzemeleri kendi olanaklarıyla temin ediyor. İşini herhangi bir çıraklık eğitimi veya kursa dayandırmadığını, her şeyi "boza boza öğrendiğini" söylüyor.
Çeçen, hobi amaçlı kurduğu atölyeyi komşularına faydalı olmak için açtığını belirtiyor: "Elimden geldiği kadar bütün vatandaşlara faydalı olmaya çalışıyorum. Ne getirirseler hepsini tamir ediyorum. Bedelsiz, karşılıksız bir şekilde yapıyorum." Bu yaklaşım, köyde kendisini sık sık tamir için bırakılan eşyaların sahibi belli olmadan kapıya bırakılmasına yol açıyor.
aile hayatı ve atölyenin eve taşıdığı rahatlama:
Çeçen’in 56 yıllık eşi Safiye Çeçen, atölyenin samanlığa taşınmasının evdeki dağınıklığı sonlandırdığını ve kendisi için rahatlama sağladığını söylüyor. Eşinin çalışmayı sevdiğini, gün boyu atölyede vakit geçirdiğini belirten Safiye Çeçen, önceden evin içine dağılmış tamir malzemelerinin şimdi samanlıkta olduğunu ve bunun kendisini rahatlattığını ifade ediyor.
Safiye Çeçen, eşinin tutkusunu şöyle özetliyor: "Fransa’dan emekli olduktan sonra ben çalışmasını istemedim, bu onun hobisi. O çalışmak istedi, samanlığı kendine iş yeri yaptı. Akşama kadar burada, işi bitince gelip dinleniyor."
köyde karşılığı ve güncel hayat:
Köy halkı Çeçen’in bu tutumunu benimsedi; komşular bozulan eşyaları isim yazmadan kapıya bırakabiliyor. Bu durumu anlatırken aile, köydeki güven ve yardımlaşma duygusunu vurguluyor: "Bir İsmail bir köy" sözüyle Çeçen’in herkesin işine yetiştiği dile getiriliyor. İnsanlar bazen malzemeyi alıp gidiyor, para veya pul talebi olmuyor.
Çeçen zaman zaman yurt dışında yaşayan çocuklarının yanına gitse de, sıla hasretiyle köyüne dönüyor ve atölyesinin yolunu tutuyor. Yaz aylarında köyde kaldığı dönemlerde hem vaktini değerlendiriyor hem de komşularına yardım etmeye devam ediyor. Emeklilikten sonra çalışmayı kendi seçimiyle sürdüren Çeçen, atölyesindeki uğraşıyı severek yapıyor ve bu uğraş günlük hayatının önemli bir parçası haline gelmiş durumda.
EMEKLİ OLDU, SAMANLIĞI ATÖLYEYE ÇEVİRDİ: KOMŞULARININ BOZULAN EŞYALARINI ÜCRETSİZ TAMİR EDİYOR
