Köy okulunda yetişen öğretmen Koyunpınar'da çocukların umudu oldu
Bitlis'in Tatvan ilçesine bağlı Koyunpınar köyünde anasınıfı öğretmeni Hediye Kılıç, öğrencileriyle kurduğu güçlü bağ ve yaptığı fedakârlıklarla dikkat çekiyor. Kendisi de benzer koşullarda eğitim görmüş bir öğretmen olan Kılıç, yaklaşık 4 yıldır köy okulunda görev yapıyor ve çocukların eğitimine akademik desteğin ötesinde sosyal ve duygusal yönlerden de katkı sağlıyor.
Sınıf ortamını zenginleştiriyor
Kılıç, ders dışı zamanlarda sınıfı zaman zaman sinema salonuna çeviriyor ve çocuklarla çizgi filmler izliyor. Havanın elverişli olduğu günlerde okul bahçesinde düzenlediği etkinliklerle öğrencilerin sosyal gelişimini destekliyor. Bu tür uygulamalar, hem veliler hem de köy halkı tarafından takdir ediliyor.
Evden alma ve bireysel ilgilenme
Öğrencilerini sık sık evlerinden alıp okula getiren Kılıç, ders bitiminde de çocukları evlerine bırakarak ailelerin yükünü hafifletiyor. Öğrencilerinin kıyafetlerine yardımcı olması, onun çocuklara gösterdiği sevgi ve sorumluluğun somut bir göstergesi olarak öne çıkıyor.
Okulu görsel ve kültürel bir ortama dönüştürüyor
Okulun iç ve dış duvarlarını öğrencilerle birlikte renklendiren Kılıç, çizdiği figürler ve hazırladığı görsellerle öğrenme ortamını daha sıcak ve ilgi çekici hale getiriyor. Ayrıca öğrenciler için bir kütüphane oluşturarak okuma alışkanlığını desteklediğini belirtiyor.
Köy okulunda öğretmenliğin zorlukları ve ödülü
Kılıç, köy okulunda öğretmenliğin sadece ders anlatmaktan ibaret olmadığını, soba yakmaktan okul temizliğine kadar çeşitli sorumlulukları üstlenmek gerektiğini vurguluyor. Buna rağmen öğrencilerle kurulan bağın ve küçük bir başarının verdiği mutluluğun tüm yorgunluğu unutturduğunu ifade ediyor.
"Köy okulunda öğretmen olmak çocukların hayallerine dokunan kişi olmak demek"
Bitlis'teki köy okulunda geçirdiği 4 yılı anlatan Hediye Kılıç, "Aslında bu hikâyenin benim için çok özel bir anlamı var. Çünkü ben de bir köy okulunda okudum. Belki de bugün yaptığım işi bu kadar severek yapmamın en büyük nedeni bu. Çocukluğumda bulunduğum sıralarda nasıl hayaller kurduysam, şimdi öğrencilerimin de aynı umutları taşımasını istiyorum. Tercih dönemimde birçok farklı seçenek vardı ama ben özellikle köy okulunu tercih ettim. Çünkü burada öğretmenliğin sadece ders anlatmaktan ibaret olmadığını biliyordum. Köy okulunda öğretmen olmak, bazen bir rehber, bazen bir abla, bazen de çocukların hayallerine dokunan kişi olmak demek" diye konuştu.
"Göreve başladığım ilk günlerde okulun fiziksel şartları beni daha iyisini yapmak için motive etti" diyen Kılıç, sözlerine şöyle devam etti:
"Çizim yeteneğimi kullanarak okulun duvarlarını renklendirdim, sınıfları çocukların severek vakit geçireceği alanlara dönüştürmeye çalıştım. Çünkü bir çocuğun kendini güzel bir ortamda hissetmesi öğrenme isteğini de değiştiriyor. Daha sonra öğrencilerimiz için bir kütüphane kurduk. Kitaplarla büyüyen çocukların hayal dünyasında büyüdüğüne inanıyorum. Elbette köy okulunda çalışmanın zorlukları da var. Burada sadece öğretmen olmuyorsunuz. Bazen soba yakıyorsunuz, bazen okulun temizliğiyle ilgileniyorsunuz, bazen de müdür yetkili olarak birçok sorumluluğu aynı anda üstleniyorsunuz. Yani aslında tek bir görev tanımınız olmuyor. Ama bütün bu zorlukların yanında çok özel güzellikler de var. Öğrencilerle kurduğunuz bağ çok daha samimi ve güçlü oluyor. Onların küçük bir başarıdaki mutluluğunu görmek bütün yorgunluğu unutturuyor."
Kılıç, köy okulu öğretmenliğinin büyük bir fedakârlık gerektirdiğini ancak aynı zamanda "büyük bir gönül işi" olduğunu belirterek, "Burada yaptığınız küçük bir dokunuş bile bir çocuğun hayatında büyük bir iz bırakabiliyor. Eğer bugün öğrencilerimin gözlerinde umut görebiliyorsam, bu benim için en büyük mutluluktur" dedi.
Köy okulunda büyüdü, köy çocuklarının umudu oldu
