Müze fikri ve kuruluşu:
Osmaniye'de yaşayan 22 yaşındaki Kaan Has, evlerinin altındaki boş daireyi yıllar içinde biriktirdiği 80 ve 90'lı yıllara ait eşyalarla donatarak küçük bir nostalji müzesine dönüştürdü. Dedesi ve aile büyüklerinden kalan objelerle başlayan koleksiyon, kulüp arkadaşlarının getirdiği parçalarla genişleyerek Zompçular Enduro Kulübü'nün akşam buluşma mekânına dönüştü.
Alan, sadece eşya sergilemekle kalmıyor; eski mahalle kültürünü ve yüz yüze sohbet geleneğini canlandırmayı amaçlıyor. Mekânda göze çarpan bir kural var: telefon kullanımı yasak ve gelenler cep telefonlarını eski bir kazanın içine bırakıyor.
Telefonlar kazana, sohbetler masada:
Müzeye giren herkes, telefonlarını topluca bir kazana koyuyor ve sosyal medyadan, gündelik teknolojik dikkat dağıtıcı unsurlardan uzaklaşarak zaman geçiriyor. Ziyaretçiler, Osmaniye'nin yöresel lezzetlerinden kömbe ve demli çay eşliğinde sohbet ediyor, anılarını paylaşıyor ve yüz yüze iletişimin keyfini çıkarıyor.
Kaan Has, müzenin bakım ve temizliğini bizzat üstlendiğini belirtiyor: "Çocukluğumdan beri müze yapma hayalim vardı. Evimizin altında boş bir daire vardı. Eşyaları toparladık, bir araya getirdik. Müzemizi açtık. Eşyalarımın temizliğini, bakımını ben yapıyorum. Bu bana keyif veriyor. Telefonla konuşmak, sosyal medyada gezmek yasak. Ekip arkadaşlarım geldiğinde bir kazana topluyoruz telefonlarımızı. Hep birlikte sohbet, çay, Osmaniye'mizin yöresel yiyeceklerinden yiyoruz."
Motosiklet, doğa ve paylaşım:
Zompçular Enduro Kulübü üyeleri mekânı sadece nostalji köşesi olarak görmüyor; burası aynı zamanda doğa sürüşleri öncesi ve sonrası için buluşma, rotaların planlandığı, anıların paylaşıldığı bir merkez niteliği taşıyor. Kulüp üyeleri motosikletleriyle gerçekleştirdikleri sürüşleri burada konuşuyor, bir sonraki macera rotalarını belirliyor.
Üyelerden Ömer Faruk Sayınbaş, mekanın eşyaların gücüyle geçmişe taşımaktan dolayı anlamlı olduğunu söylüyor: "Müzemize girerken telefonlarımızı topluyoruz. Günümüz sorunlarından, sosyal medya bağımlılığından hem uzaklaşmak istiyoruz. Burada bulunan eşyalar bizim nenelerimizin, dedelerimizin kullandığı eşyalar olduğu için bizi çocukluğumuza götürüyor. Muhabbet etmesek dahi eşyalara baktığımızda çocukluğumuza gidiyoruz."
İbrahim Soydemir, grubun doğa ve motosiklet tutkusunu vurguluyor: "Zompçular Enduro ekibi olarak birlikte burada oturuyoruz. Telefonlar yasak olduğu için içeri girdikten sonra telefonları topluyoruz. Kaliteli vakit geçiriyoruz, muhabbet ediyoruz. Gezeceğimiz rotaları belirliyoruz. Araziye çıkınca iki teker sadece bizim için araç olmuyor, amaç oluyor. Yaban hayvanları için kar düştüğü zaman mama desteğinde bulunuyoruz. Zirvedeki yıpranan bayrakları değiştiriyoruz."
Bu küçük nostalji müzesi, hem geçmişten izler taşıyan eşyaları sergilemesi hem de teknolojiye bilinçli bir ara verdirerek insan ilişkilerini güçlendirmesiyle dikkat çekiyor. Zompçular Enduro Kulübü üyeleri burada yalnızca eski neslin eşyalarını görmekle kalmıyor; yüz yüze konuşmanın, paylaşmanın ve doğayla bağ kurmanın önemini yeniden yaşatıyorlar.
Osmaniye'de 80 ve 90'lı yılların nostaljisini yaşatan müze: Telefonlar kazana, dostluklar masaya