Antalyalı anne Esin Çam 18 yıldır oğlunun elini bırakmıyor
Antalya’da yaşayan 47 yaşındaki Esin Çam, 4 ay sonra 18 yaşına girecek olan Down sendromlu oğlu Emirhan Çam için yaşamını 18 yıldır şekillendiriyor. Çam, oğlunun eğitim, sağlık ve sosyal hayata katılımında sürekli yanında olarak hem kendi mücadelesini hem de özel çocuk sahibi ailelerin ortak kaygılarını paylaşıyor.
Hayatının merkezinde Emirhan
Çam, "18 yıldır hep çocuğumdayım ben. O sağ olsun bana yeter" diyerek önceliklerini oğlunun ihtiyaçlarına göre belirlediklerini söylüyor. Emirhan için sağlık kontrolleri, özel eğitim ve sosyal etkinlikler ailenin gündeminde ön sırada yer alıyor. Anne-oğul, haftanın 5 günü çeşitli etkinliklere katılarak sosyal yaşamı sürdürmeyi tercih ediyor.
Tanı süreci ve ilk yıllar
Emirhan doğduktan sonra çocuk doktoru tarafından Down sendromu teşhisi konuldu. Çam, oğlunun doğumundan sonraki dönemi şöyle anlatıyor: "Doğduktan sonra 3 gün bebeği yanıma vermediler... 10 ay kadar kendimi eve kapattım. Ne yapmam gerekli diye düşündüm. 10 ay sonra kendime, ‘Kendini bir silkele, kendine gel, bu çocuk senin çocuğun’ dedim. Ondan sonra hastane süreçlerimiz başladı."
Sağlık ve eğitim odaklı yaşam
Emirhan’ın kalbindeki deliğin kapatılması ve takip süreçleri, ailenin yaşam düzenini belirlemiş. Bursa’dan Antalya’ya taşınma kararını da özel eğitim imkanları ve ortam değişikliği gereksinimiyle açıkladılar. Çam, oğlunun hem özel eğitim kurumlarına hem de devlet lisesine devam ettiğini, ZİÇEV etkinlikleri ve Engelsiz Kafe gibi sosyal programlarla gündemlerini yoğun tuttuklarını belirtiyor.
Günlük rutin ve motivasyon
Çam, haftalık programı şöyle özetliyor: "Pazartesi devlet lisesi, Salı ZİÇEV ve Engelsiz Kafe, Çarşamba folklor, Perşembe hem okul hem ZİÇEV. Cuma ise anne-oğul balık günü." Oğlunun el sanatları atölyelerinde yaptığı bileklik, boncuk dizme ve taş döşeme çalışmalarının anne için büyük gurur kaynağı olduğunu vurguluyor: "Anne bak ben bunu yaptım dediğinde çok mutlu oluyorum."
Zorluklar, destek ve çağrı
Çam, özel çocuk yetiştirmenin getirdiği zorlukları ve toplumdaki bakış açılarını da dile getiriyor. İlk dönemlerde psikolojik destek aldığını, çevresinden eleme yaparak destekleyici ilişkileri seçtiğini aktarıyor. İş hayatına devam edememesinin nedenini ise "18 yıldır çalışamıyorum. Neden? Çocuğumun peşindeyim. Kimseye güvenemiyorum" sözleriyle özetliyor.
Mesaj: Özel çocukları sosyal hayattan koparmayın
Diğer ailelere de önerilerde bulunan Çam, özel çocukların eve kapatılmaması gerektiğini, etkinlik ve eğitimlerle sosyal hayata dahil edilmelerinin önemini vurguluyor: "Her anneye, babaya diyorum ki özel çocuklarınızla dolu dolu zaman geçirin ve onların da bir işe yaradığını hissettirin. Haftanın 5 günü evde durdurmamaya çalışıyorum." Ayrıca tablet kullanımının uzun süreli hareketsizlik getirdiğini belirterek fiziksel aktivitenin önemine dikkat çekiyor.
Gelecek kaygısı ve anne dileği
Çam, en büyük hayalinin Emirhan’ın kendi ayakları üzerinde durması ve kendini ifade edebilmesi olduğunu tekrar ediyor ve özel çocukların ailelerinden sonra korunup desteklenmesi gerektiğinin altını çiziyor: "Bütün özel çocukların ailesinin tek düşüncesi eminim ki bizden sonra ne olacak? Biz ölürsek çocuklarımız ne olacak, bizim çocuklarımıza biz öldükten sonra sahip çıkılsın."
Sonuç: Esin Çam’ın hayatı, oğlunun ihtiyaçlarına göre yeniden düzenlenmiş; sağlık, eğitim ve sosyal katılım öncelikleriyle geçen 18 yılda anne-oğul güçlü bir bağ kurmuş. Çam’ın paylaşımı, özel çocuk sahibi ailelerin hem günlük mücadelelerine hem de geleceğe dair ortak kaygılarına ışık tutuyor.
EMİRHAN ÇAM VE ANNE ESİN ÇAM
